=^..^=Miepfiep logt ook! =^..^=

Faalangst (oude column)

Faalangst

Ik heb jullie al het één en het ander verteld over mijn kwalen en gebreken. Over mijn grootste handicap heb ik nog nooit gesproken. FAALANGST!

Soms blijft het lange tijd rustig maar dan steekt het zijn kop weer op. Ook nu heb ik er weer in hevige mate last van. Al wekenlang slaap ik slecht, heb ik buikpijn, ben ik misselijk en kan ik niet eten. Bovendien voel ik me moe en depressief. Mijn criticus heeft weer zijn kop opgestoken. Hij verlamt me met zijn stemmetje: "Je kunt het niet, iedereen vindt dat je het slecht gedaan hebt" en nog meer van dat soort uitspraken. Na een stevig gesprek en zelfanalyse kom ik hier pas achter nadat ik bij Peggy kwam uithuilen.

Vol enthousiasme stort ik me ergens op. Nietsvermoedend tot het moment dat er iets van mij verwacht wordt. Ik moet iets aan anderen laten zien. Me nog nergens van bewust geef ik het gemaakte af. Dan begint het, de eerste twijfels komen. Ik kan ze nu nog de mond snoeren, daarna begint de oh, oh -fase. Ik word steeds onzekerder, krijg het gevoel alsof ik een bal heb opgegeten en ben uiteindelijk lamgeslagen.

Voor de zoveelste keer doe ik een cursus Nederlands. Omdat IK vind dat IK daar niet goed in ben. Ik verontschuldig me en dek me in voordat ik eventueel commentaar krijg. Totaal overbodig geef ik informatie over hoe slecht ik ben in dingen. Niemand vraagt daarom. Ik denk voor een ander, wetende dat een ander dit best zelf kan.
Niet één boek dat ik over assertiviteit gelezen heb, helpt me van deze angst af. Ik ken alle boeken van Wayne Dyer uit mijn hoofd. Iedere winter moet ik ze opnieuw lezen om mezelf uit de put te halen. Ik heb veel interesses en capaciteiten maar faalangst belemmert mij ze uit te voeren. Dit is heel frustrerend.

De tijd dat ik me eroverheen moet zetten is eindelijk voorbij. Ik hoef mezelf niets meer te bewijzen, ik zal er nooit van genezen. Ik moet leren ermee om te gaan, stress vermijden hoort daarbij.
Ik ben er trots op dat ik eraan toe durf te geven, en er niets meer aan wil doen.

Jackie

 

11 augustus 2004 columns geschreven voor  online  nieuwskrant. Klik hier  om onze columns te lezen.

technorati tags:faalangst

Blogged with Flock

Ik heb jullie al het één en het ander verteld over mijn kwalen en gebreken. Over mijn grootste handicap heb ik nog nooit gesproken. FAALANGST!

Soms blijft het lange tijd rustig maar dan steekt het zijn kop weer op. Ook nu heb ik er weer in hevige mate last van. Al wekenlang slaap ik slecht, heb ik buikpijn, ben ik misselijk en kan ik niet eten. Bovendien voel ik me moe en depressief. Mijn criticus heeft weer zijn kop opgestoken. Hij verlamt me met zijn stemmetje: "Je kunt het niet, iedereen vindt dat je het slecht gedaan hebt" en nog meer van dat soort uitspraken. Na een stevig gesprek en zelfanalyse kom ik hier pas achter nadat ik bij Peggy kwam uithuilen.

Vol enthousiasme stort ik me ergens op. Nietsvermoedend tot het moment dat er iets van mij verwacht wordt. Ik moet iets aan anderen laten zien. Me nog nergens van bewust geef ik het gemaakte af. Dan begint het, de eerste twijfels komen. Ik kan ze nu nog de mond snoeren, daarna begint de oh, oh -fase. Ik word steeds onzekerder, krijg het gevoel alsof ik een bal heb opgegeten en ben uiteindelijk lamgeslagen.

Voor de zoveelste keer doe ik een cursus Nederlands. Omdat IK vind dat IK daar niet goed in ben. Ik verontschuldig me en dek me in voordat ik eventueel commentaar krijg. Totaal overbodig geef ik informatie over hoe slecht ik ben in dingen. Niemand vraagt daarom. Ik denk voor een ander, wetende dat een ander dit best zelf kan.
Niet één boek dat ik over assertiviteit gelezen heb, helpt me van deze angst af. Ik ken alle boeken van Wayne Dyer uit mijn hoofd. Iedere winter moet ik ze opnieuw lezen om mezelf uit de put te halen. Ik heb veel interesses en capaciteiten maar faalangst belemmert mij ze uit te voeren. Dit is heel frustrerend.

De tijd dat ik me eroverheen moet zetten is eindelijk voorbij. Ik hoef mezelf niets meer te bewijzen, ik zal er nooit van genezen. Ik moet leren ermee om te gaan, stress vermijden hoort daarbij.
Ik ben er trots op dat ik eraan toe durf te geven, en er niets meer aan wil doen.

Jackie

Stuifmail/meel

In de tijd van e-mail en internet ben ik eigenlijk de uitvinder van de meel, ook ik kom overal.
In voorjaar en zomer beleef ik topdrukte. Ik heb het nog drukker dan Schiphol tijdens de zomergekte. Als iedereen zucht van vochtige hitte, beleef ik mijn hoogtepunten.

Ik laat mij bij mooi weer drijven op de wind en spring van neusgat naar neusgat. Ik laat mensen voelen dat ze mens zijn, ze niezen, hoesten en tranen zich een ongeluk. Denkend dat ze verkouden zijn hollen ze naar de apotheek om mij te weren. Nee, mevrouw u heeft last van hooikoorts.

De middenstand kan mij wel waarderen. Sniffend en snuivend verlaten mensen de drogist gewapend met pakken papierenzakdoekjes en anti-allergie. Moedig verdedig ik mij tegen het leger van anti-allergie, en het lukt mij steeds vaker om mijn vijanden te bestrijden. javascript:emoticon(':P')

Ik ben berucht, ik sta op internet en er is een speciale teletekst ter ere van mij opgesteld!
Wat wil je als klein stuifmeelkorreltje nog meer. Ik heb een prachtcarrière, jammer dat het van korte duur is!

Ook last van Stuifmeel?

Vooroordeel

quote:

Een oude column nav mijn vorige log. HJ is op 30 maart 2002 overleden

Enige weken terug, kregen we een rouwkaart met daarop een rode Ferrari. Dat kon maar een ding betekenen,H-J is overleden. Hij is 34 jaar geworden.

Tijdens één van onze vakanties zijn we bij hem thuis geweest. Zijn hele kamer stond vol met miniatuur Ferrari's. Hij was een grote fan van die auto's. Zelfs zijn rolstoel was rood.
HJ ontmoetten we tijdens een watersportvakantie in 1998. Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen, dat ik aan het begin van deze vakantie vol vooroordelen zat. Bij de kennismaking dacht ik met een groep verstandelijke gehandicapten te maken hebben. Een aantal hing in hun rolstoel en had een spraakgebrek, zo ook een grote knul, HJ. lees verder